Псалм 87

Господи, Боже на моето спасение, дење и ноќе викам пред Тебе.
Нека излезе пред Тебе молитвата моја; приклони го увото Свое кон моето молење.
Зашто душата моја се преисполни со маки, и мојот живот се приближи до пеколот.
Се изедначив со оние што слегуваат во гроб; станав како човек без помош,
слободен меѓу мртвите, како убиените што спијат во гроб, за кои Ти веќе не се сеќаваш, и кои се оттуркани од Твојата рака.
Ме фрли во најдлабокиот гроб, во темнина и во смртна сенка.
Врз мене натежна Твојата јарост, и со сите Твои бранови Ме притисна.
Ги оддалечи од мене моите познати; ме направија гнасен за нив; затворен сум и не можам да излезам.
Очите мои изнемоштија од страдање; цел ден викав кон Тебе, Господи, ги протегнував рацете свои кон Тебе.
Зар на мртвите ќе им правиш чуда? Или мртвите ќе станат и ќе Те слават?
Зар во гроб некој ќе ја каже Твојата милост, и Твојата вистина – во местото на пропаста?
Зар во темнината ќе бидат познати Твоите чуда, и Твојата правда – во земјата на заборавот?
Но јас, Господи, кон Тебе викам, и наутро молитвата моја Те пресретнува.
Зошто, Господи, ја отфрлаш душата моја, и го криеш Своето лице од мене?
Сиромав сум јас и во маки од мојата младост; откако се извишив, се понизив и изнемоштив.
Преку мене помина Твојот гнев, Твоите ужаси ме поразија;
ме опкружуваа како вода цел ден, ме стегаа сите заедно.
Ти ги оддалечи од мене пријателот и ближниот, и моите познати – поради мојата беда.

(На крајот од овој псалм, за разлика од другите, не се повторуваат стихови веднаш, туку тој директно преминува во петтиот псалм со вообичаеното славословие):

Слава Му на Отецот, и Синот, и Светиот Дух, сега и секогаш, и во вековите на вековите. Амин.

Алилуја, Алилуја, Алилуја, слава Ти, Боже! (трипати)